یحیی آل اسحاق- رابطه ما و امریکا در مسأله تحریم موضوع جدیدی نیست، نوعی از رفتار و تعامل را با هم داشتند که در یک مقطع زمانی به برجام منتهی شد. امریکا و کشورهای اروپایی پذیرفتند برخی تعهدات را انجام دهند و این تصور برای همه دنیا پیش آمد که مقوله‌ها در این چارچوب قابل حل است. ما گفتار آقای سیف را به‌خاطر داریم که می‌گفت: با همه تدارکاتی که از هر طرف انجام شد نهایتاً نتیجه‌ای که باید حاصل می‌شد، گرفته نشد. امریکا با این تصور که با خارج شدن از برجام با تحریم‌های جدیدی که بر ما اعمال می‌کند، ضربه‌های بزرگی بر کشور ما وارد می‌شود تا جایی که با خواسته‌های ترامپ توافق کنیم، اما در عمل این گونه نشد.

آن چیزی که به قول خودشان ودوستانشان حاصل شد این بود که فشار حداکثری نتیجه‌ای نداد. با وضعیتی که در امریکا به وجود آمده و بایدن در قدرت است نوع برخورد اولیه‌ای که در گفتار و حدس و گمانی که زده می‌شد این بود که می‌خواهد آن رفتار ترامپ را در همه صحنه‌ها و در دنیا و از جمله با ایران جبران کند. از سوی دیگر در ایران هم این امیدواری به وجود آمد که امریکا سر عقل آمده است.

متأسفانه آنچه تا حالا نمود پیدا کرده جزئی بوده است. اما تمام مقامات کشور از مقام رهبری گرفته تا ریاست جمهوری و سران قوا گفته‌اند که تصمیم جدیدی را نمی‌توانند به برجام اضافه کنند و موضوع قابل مذاکره نیست. خیلی سریع مقامات اعلام کردند که عمل در مقابل عمل اتفاق می‌افتد، یعنی اینکه ما آماده هستیم مشکلات را با هم حل کنیم اما عمل در مقابل عمل بر اساس تعهداتی که صورت گرفته است. این یک نقطه‌ای است که نشان می‌دهد ما منجمد نیستیم بلکه آماده هستیم اما با این تفاوت که این تجربه را تکرار نمی‌کنیم که بنشینیم معاهده‌ای را امضاء کنیم و بعد به هم بخورد، بلکه عملیات باید مورد توافق طرفین باشد.

در این شرایطی که به وجود آمده است ما واقعاً نمی‌دانیم که امریکا یا اروپا می‌خواهند عمل در مقابل عمل انجام دهند یا تصورشان چیز دیگری است . اگر این گزاره واقعی باشد و بخواهند مسأله را حل کنند، راهکار مشخص است. یعنی راهکار این است که عملیات را اجرایی کنند. چون مقام ولایت اعلام کرده است در مقابل هر عمل واقعی آنها، ما هم عمل انجام می‌دهیم. این نقطه قوتی برای آنهاست. اگر طرفین ما نیت حل مسأله را داشته باشند باید عملیات را شروع کنند. به نظر می‌رسد اگر قاطعیت ایران را ببینند که اهل عمل هستیم مواضع‌شان واقع گرایانه‌تر خواهد بود و به احتمال زیاد اگر مبنایشان این باشد که مشکلات را حل کنند مسیر را تشخیص خواهند داد.

در جمع‌بندی نهایی می‌توان گفت ما قول و عمل‌مان یکی است. ما در مورد آنچه که گفتیم باید ایستادگی کنیم چون به نقطه قوتی برای ما تبدیل می‌شود.