این سفر در چارچوب سیاست کشور در تقویت و توسعه روابط دوجانبه و چندجانبه با اولویت کشور‌های منطقه و با محوریت و اولویت مباحث همکاری‌های تجاری و اقتصادی انجام می‌شود. اما ظاهرا این سفر به مذاق غربگرایان داخلی خوش نیامده و مدتی است که تمام ظرفیت رسانه ای خود را به کار گرفته اند تا با ابزار دروغ و تحریف ، فضاسازی خبری منفی را در مورد این سفر به وجود بیاورند. در آستانه ی این سفر رسانه های اصلاح طلب شعار نه شرقی و نه غربی را سر داده و به تخریب این سفر می پردازند این در حالی است که به گفته ی مقامات آمریکایی این سفر می تواند تحریم ها را از کار بیاندازد وانگهی چگونه است که این افراد به هنگام سر دادن این شعار و نکوهش ارتباط با شرق به سمت غرب غش می کنند و خواهان مذاکره مستقیم با آمریکا و ارتباط با او هستند؟
در صورتی که تجربه ی سال های گذشته به خوبی ثابت کرده است که سیاست تعامل سازنده و همکاری با غرب هیچ دستاوردی برای کشور نداشته است؛ غرب به راحتی آب خوردن زیر تعهداتش می‌زند همان گونه که در قصه برجام به تعهدات خود پایبند نماند. چگونه است که جریان اصلاح طلب در راستای سیاست کشورهایی حرکت می کند که علنا حرف از براندازی می‌زنند، بهترین دانشمندان هسته ای و حاج قاسم را ترور می کنند و پشت تریبون‌های رسمی فریاد می‌زنند: «من او را کشتم»
دولت سیزدهم بر خلاف دولت پیشین سعی کرد نوع نگاه مبنی بر نگاه مطلق به غرب را اصلاح کند و بر اساس نقشه راه تنظیم‌شده و بر مبنای حفظ منافع ملی، ابتدا عضو سازمان همکاری‌های شانگهای شد و سپس سوآپ گازی را با ترکمنستان و آذربایجان امضا کرد و اکنون قصد سفر به روسیه و ترسیم قرارداد راهبردی و ایجاد روابط گسترده با دیگر قدرت‌های تأثیرگذار و تعیین‌کننده را در برنامه آینده خود دارد.
این کاملا طبیعی است که آمریکا موافق نزدیکی ایران به روسیه و چین یا هر کشور دیگر شرقی نباشد چرا که وقتی سه قدرت بزرگ یعنی چین، روسیه و ایران در کنار هم قرار بگیرند، این موضوع به نفع غرب نخواهد بود.
اما آنچه اصلاح طلبان باید بدان پاسخ دهند این است که آنها چرا بر خلاف منافع ملی و در جهت خواسته های آمریکا حرکت می کنند؟